Categorie: Over schrijven
-
En we zitten op 42.952 woorden om precies (op het woord af) te zijn. En zo tikken we rustig verder.
-
Comfortabel in m’n ivoren torentje
Aan goede voornemens doe ik meestal niet. Maar vaak heb ik wel een paar doelen die ik wil bereiken. En 2020 is het jaar dat ik mijn manuscript af wil maken. Daar verheug ik me op. Dan heb ik eindelijk iets tastbaars. Een bewijs van al die uren dat ik heb zitten zwoegen, denken, typen,…
-
Ik vraag me nog wekelijks af of ik gek geworden ben
Ik hakte de knoop door in februari dit jaar. Ik was net een maand terug op m’n werk van zwangerschapsverlof en kwam toen met de mededeling dat ik helemaal ging stoppen met m’n baan. Ineens had ik het besloten. Iets wat al jaren sudderde, maar wat ik niet durfde, was plotseling helder. Lees verder op…
-
Tot nu toe 35.140 woorden geschreven. Ik zit over de helft!
-
Opstopping
Als ik de hoek om kom fietsen, valt het me ineens op dat onze heg een snoeibeurt moet hebben en dat Mike de roze bloesem van de Japanse kers nog niet heeft opgeveegd. Ik fiets de oprit op, maak door m’n snelheid een iets te scherpe bocht en beland bijna in het grind. Had ik…
-
Bloggen of vloggen – that’s the question
Ja, vloggen natuurlijk, eigenlijk. Maar het mag duidelijk zijn dat ik die keuze niet heb gemaakt. En misschien is dat niet zo slim. Voor je bereik. Want leest er iemand tegenwoordig nog stukken tekst? Heeft iemand nog geduld om intro, middenstuk, einde af te lopen in woorden en zinnen? ” Ooit, in een ver verleden,…
-
Note to self
“If you have any young friends who aspire to become writers, the second-greatest favor you can do them is to present them with copies of The Elements of Style. The first-greatest, of course, is to shoot them now, while they’re happy.” — Dorothy Parker
-
Poedelprijs
Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Ze had het daar laten liggen. De strik was een beetje losgetrokken en zat niet meer zo strak op het doosje als gisteravond. Ze liep er naartoe. De koude plavuizen lieten een rilling langs haar blote benen lopen. Nu pas merkte ze hoe kil…
-
“Write a little every day, without hope and without despair.” — Isak Dinesen
Karin van der Laan 