Karin van der Laan

EN ZE KEKEN NAAR GOD – ZORA NEALE HURSTON ***

In de Klassiekerreeks van the School of Life verheugde ik me het meest op dit laatste boek: En Ze Keken Naar God, omdat ik me altijd al heb geïnteresseerd in de tijd van slavernij en de verhoudingen tussen zwart en wit in verschillende landen. Achteraf gezien had ik echter beter de Engelse versie kunnen lezen, in plaats van de Nederlandse vertaling, want uit het interview begreep ik dat daar de dialogen en de taal beter naar voren kwamen. De presentator raadde zelfs het Engelse luisterboek aan, omdat de ritmische zinnen daar nog beter uitkwamen. Misschien is dat ook de reden dat de Nederlandse versie een beetje tegenviel.

Drie huwelijken
Deze keer was het schrijver Roline Redmond die het boek inbracht. Op de kaft prijzen schrijvers zoals Alice Walker, Zadie Smith en Maya Angelou het als één van de belangrijkste en mooiste boeken.  
En Ze Keken Naar God komt uit 1937 en is geschreven door Zora Neale Hurston, die onderdeel uitmaakte van de Harlem Renaissance. Het boek volgt Janie, een vrouw die opgroeit in het begin van de 20^e eeuw. Als ze op haar zestiende betrapt wordt bij het zoenen van de nietsnut Johnny Taylor huwelijkt haar oma haar uit aan een oude man met een flinke hoeveelheid land. Na een jaar of twee ontmoet ze Joe Starks en gaat er met hem vandoor. Ze vestigen zich in de nieuwe plaats Eatonville, bestuurd door zwarte mensen, waar Joe veel macht en aanzien krijgt. Maar ook in dit huwelijk is Janie niet gelukkig, omdat ze nog steeds gedomineerd en gedenigreerd wordt. Als hij overlijdt, lijkt Janie bij haar derde man het geluk te vinden, maar ook dat is van korte duur.

Mager
Het boek leest vlot en is vaak mooi geschreven met bijzondere metaforen. Maar voor mij las het soms bijna als een soap. Het boek belooft een beeld te geven van de manier waarop het slavernijverleden in de 20^e eeuw nog steeds doorwerkt in het leven van zwarte mensen in de VS, maar ik miste dat grotendeels. Er waren maar een paar momenten waarop ik dat een beetje zag, in de dialogen of in het feit dat mannen zich nog steeds gewelddadig gedragen tegen hun vrouwen, maar het was te mager om echt te intrigeren.

Voor de schrijver Roline Redmond was het verhaal echter heel herkenbaar. Ze is zelf van Surinaamse afkomst, dus is het voor haar misschien herkenbaar zoals Indische Tantes van Yvonne Keuls herkenbaar is voor mij. Want bij Indische Tantes kan ik me ook voorstellen dat mensen die geen Indische roots hebben niet begrijpen wat er zo leuk aan is. Redmond gaf aan dat er een soort sleutel is om het boek te begrijpen, maar helaas werd tijdens het interview niet duidelijk wat die sleutel dan precies is. Ik vond dit dan ook één van de mindere interviews van de collegereeks. Misschien moet ik eerst eens de Engelse versie gaan lezen. Of luisteren.